Beste medeparochianen, 

Op 08 november ontvingen we het droevige bericht dat is overleden medeparochiaan en dorpsgenoot mevrouw Alida Geertruda Copier. Bij ons allen veel beter bekend als Alice. De St.Urbanuskerk en een rotsvast geloof stonden voor haar centraal. Zo was ze elke zaterdag trouw aanwezig bij de avondviering; weer of geen weer, waarbij ze altijd achterom liep via het laantje en als een van de eersten de kerk betrad, op weg naar haar plekje op een van de voorste banken. Een vertrouwd beeld. Als onderdeel van het vaste clubje kerkgangers zong ze dan tijdens de viering de hoogste noot met haar mooie, heldere zangstem. Ze droeg de St.Urbanusparochie, de kerk en haar parochianen, een warm hart toe waarbij ze op meerdere manieren aanwezig was in en om de kerk. Zo was ze vast onderdeel van de stofdoekenclub waarbij het koper poetsen haar bezigheid én specialiteit was. En daar maakte ze iets heel bijzonders van. Zo begon ze altijd later dan de meeste anderen leden van de club. En er was maar één merk koperpoets voor het gebruik welke apart besteld moest worden, want dat was absoluut het beste! Vergeefse moeite als we soms dachten aan een ander product… Kijken we naar de kwaliteit van haar poetswerk, de kandelaren, de schellen bij de deur van de sacristie, de altaarbel, hoe deze ons elke viering na een grondige poetsbeurt dan weer blinkend tegemoet glommen, kunnen we niet anders constateren dan dat ze het bij het rechte eind had! 

In het contact met haar dorpsbewoners, medeparochianen, eigenlijk iedereen met wie ze te maken had, was ze altijd op haar manier overtuigend en zelfverzekerd van haar inzichten en gelijk. Advies gaf ze gevraagd of ongevraagd. Het was dan gewoon zo. Alice was een kleurrijk figuur welke ze op meerdere manieren liet blijken. In haar kledingkeuze, ze schuwde de felle kleuren niet, ook in haar zienswijze. Saai was het in ieder geval nooit! Een tikkeltje eigenwijs…? Het was vooral haar eigen-wijze hoe ze naar de omgeving en in het leven stond. Genoeg voorbeelden te vinden: zo vertelde ze een buurtbewoonster dan ze het koken van de aardappelen in de verkeerde pannen deed. Ook al deed deze buur dat al meer dan 50 jaren… “Alice is Alice”, werd er dan gezegd. Het schillen van stoofpeertjes voor meer dan 60 gasten voor de Soep&Sandwich, waar ze getuige van was, was voor de kookclubploeg een hele klus. De volgende dag kwam ze het volgens haar “beste en scherpste mesje” brengen om voor de volgende keer te gebruiken. Zo hielp ze je dan weer. Je kon ook alles bij haar lenen, tot de "beste pan" voor het maken van de "lekkerste erwtensoep”, met advies uiteraard. Boerenkool maken was ook een van haar specialiteiten, ik heb dit een keer bij haar mogen eten: niet zoals we het vaak volgens vertrouwd recept maken, daar had ze een eigen manier voor die ze ook graag met je deelde. Het was ook heerlijk! Krantenberichten uitknippen deed ze ook regelmatig. Deze voorzag ze dan van een klein stukje tekst waarom ze deze voor je had bewaard en kreeg je dan overhandigd voor of na de kerkdienst. Op deze manier liet ze ook blijken geïnteresseerd en betrokken te zijn met je werk, de kerk, of wat er dan speelde.